copyright©renegussenhoven
Chronologisch overzicht
1956
18 september
oprichting van de PAIGC in Bissau, onder voorzitterschap van
Amílcar Cabral
1958
3 augustus
bloedbad vanPidjiguiti in Bissau:ongeveer
50 stakende havenarbeiders worden vermoord
1963
23 januari
begin van de gewapende strijd in Guiné-Bissau met de aanval van
de PAIGC op het Portugese garnizoen in Tipe
1964
13-17 februari
eerste PAIGC-congres in Cassacá
1968 26 september
de ernstig zieke Portugese dictator Oliveira Salazar wordt
vervangen door Marcello Caetano
1969
oktober
tijdens de verkiezingscampagne voor de parlementsverkiezingen
in Portugal, eist de Portugese oppositie het recht op zelfbeschikking
voor de koloniën
1972
2 februari
op een buitengewone vergadering van de Veiligheidsraad van
de Verenigde Naties in Addis Abeba wordt een steunresolutie
voor de nationalistische bewegingen in Angola, Guiné-Bissau en
Mozambique aangenomen
16 oktober
de algemene vergadering van de Verenigde naties erkent de PAIGC als
rechtsgeldige vertegenwoordiger van het volk van Guiné-Bissau
1973
20 januari
Amílcar Cabral wordt in Conakry vermoord
24 september
in Medina de Boé roept de PAIGC, bij monde van João Bernardo Vieira,
eenzijdig de onafhankelijkheid van Guiné-Bissau uit
1974
25 april
Anjerrevolutie in Portugal; val van het fascistische regime; begin van het
einde van het koloniale bewind van Portugal
26 augustus
officiële erkenning door Portugal van de onafhankelijkheid van Guiné-
Bissau; Luís Cabral, broer van Amílcar, eerste president van Guine-Bissau
1980
Luís Cabral wordt bij staatsgreep, geleid door João Bernardo Vieira,
afgezet; Vieira wordt tweede president van Guiné-Bissau; einde van de bi-
nationale koers van de PAIGC
17 oktober
“het geval 17 oktober”: poging tot onder leiding van legercommandant Paulo Correia en de jurist Viriato Pã; de staatsgreep
wordt verijdeld
1986
Paulo Correia, Viriato Pã en vele anderen worden terechtgesteld ondanks binnenlandse en buitenlandse verzoeken om clementie
1991
PAIGC keurt het meerpartijenstelsel goed
1994
7 augustus
João Bernardo Vieira wint eerste democratische presidentsverkiezingen met klein verschil van tegenkandidaat Kumba Yalá van
de oppositiepartij PRS
1998
6 juni
begin van bloedige burgeroorlog n.a.v. conflict tussen president Vieira en opperbevelhebber Ansumane Mané; de
eerste beschuldigt de laatste van steun aan de separatistische beweging van de Zuid-Senegalese provincie Casamance;
strijd van de troepen van Mané tegen de regeringstroepen van Vieira die de steun zoekt en krijgt van militairen uit Senegal
en Guiné Conakry; Vieira wordt verslagen en krijgt politiek asiel in Portugal
1999
7 mei
einde burgeroorlog; Mané stelt interim-regering in onder leiding van PAIGC kopstuk Malam Bacai Sanhá
2000
16 januari
bij de presidentsverkiezingen wint Kumba Yalá van de PAIGC-kandidaat Malam Bacai Sanhá
2001
30 november
korte gewapende strijd van opstandige troepen onder leiding van Ansumane Mané tegen regeringsgetrouwe troepen;
Ansumane Mané wordt gedood door de regeringsgetrouwe troepen; aanleiding is onenigheid over militaire benoemingen
door Kumba Yalá
2002
november
Kumba Yalá ontbindt het parlement en stelt Mario Pires aan als interim minister president
2003
14 september
staatsgreep geleid door Veríssimo Correia Seabra, waarbij er een einde komt aan het bewind van Kumba Yalá ; hij
krijgt huisarrest; Seabra neemt tijdelijk de presidentiële macht over
17 september
Kumba Yalá verklaart dat hij afziet van de macht
23 september
de onafhankelijke zakenman Henrique Pereira Rosa treedt aan als interim-president met de PSD-er Artur Sanha als
interim minister president
2004
8 maart
huisarrest van Kumba Yalá wordt opgeheven
28 maart
Kumba Yala’s PRS krijgt bij de parlementsverkiezingen 30 van de 100 parlementszetels; PAIGC blijft grootste partij
6 oktober
opperbevelhebber Veríssimo Correia Seabra wordt
vermoord en opgevolgd door Batista Tagm Na Wai
2005
7 maart
João Bernardo Vieira komt na een ballingschap van zes jaren in
Portugal terug in Guiné-Bissau om deel te nemen aan de
presidentsverkiezingen van juni 2005
13 april
Kumba Yalá komt vanuit Dakar terug in het land om deel te nemen aan de
presidentsverkiezingen van juni 2005
19 juni
presidentsverkiezingen worden gewonnen door João Bernardo Vieira
2006
19 februari
centrale markt van Bissau brandt af
maart/april
confrontaties in en rond São Domingos tussen de Guiné-
Bissause strijdkrachten en de separatistische rebellen van de Senegalese provincie Casamance
2007
6 januari
de opperbevelhebber van de marine Mohamed Laminé
Sanhá sterft aan zijn verwondingen, twee dagen eerder opgelopen bij een aanslag op hem in zijn huis in Bissau; betrokkenheid van president Nino Vieira wordt verondersteld
10 januari
ex-minister-president en voorzitter van de PAIGC Carlos
Gomes Júnior zoekt zijn toevlucht in het gebouw van de VN om aan een inrekening door de veiligheidspolitie te ontsnappen; deze wilde hem arresteren vanwege de door hem uitgesproken veronderstelling dat Nino Vieira betrokken is bij de moordaanslag op Mohamed Laminé Sanhá
10 februari
het huis van Nino Vieira in buurland Guiné-Conakry wordt
vernield bij een antiregeringsdemonstratie in dat land
2008
11 juli
Kumba Yalá bekeert zich in Gabú tot de islam; hij
neemt de naam Mohamed Yalá Embaló aan
8 augustus
mislukte poging tot staatsgreep door hoge militairen
tijdens afwezigheid van opperbevelhebber Batista Tagm Na Wai
16 november
de PAIGC wint met 67 van de 100 zetels de
parlementsverkiezingen
23 november
moordaanslag op president Nino Vieira, die zelf met de
schrik vrij komt; er valt een dode en er zijn meerdere gewonden o.a. onder de leden van de presidentiele
bewaking; betrokkenheid van Kumba Yalá wordt verondersteld
2009
1 maart
opperbevelhebber Batista Tagm Na Wai wordt vermoord
in het hoofdkwartier van de strijdkrachten
2 maart
president João Bernardo Vieira wordt vermoord in zijn eigen huis in Chão de Papel
5 juni
poging tot staatsgreep waarbij twee doden vallen:
de ex- minister van defensie Hélder Proença en de onafhankelijke presidentskandidaat Baciro
Dabo
28 juni
eerste ronde van de vervroegde presidentsverkiezingen eindigt onbeslist vanwege ontbreken
van absolute meerderheid:
twee kandidaten eindigen “hoog”: Malam Bacai Sanhá met 39% en Kumba Yalá
met 29,42 % van de stemmen
27 juli
tweede ronde van de vervroegde presidentsverkiezingen:
Malam Bacai Sanhá behaalt 63,31% van de stemmen en Kumba Yalá 36,69%
29 juli
Malam Bacai Sanhá president van Guiné-Bissau
28 december
de van een poging tot staatsgreep (augustus 2008) en
betrokkenheid bij drugshandel beschuldigde oud-admiraal Bubo Na Tchuto komt klandestien over water vanuit Gambia terug naar Guiné-Bissau; hij zoekt zijn toevlucht in het gebouw van de Verenigde Naties in Bissau
2010
1 april
Bubo Na Tchuto verlaat vrijwillig het gebouw van de Verenigde Naties. Kort daarna wordt er een poging tot staatsgreep
gepleegd, waarbij de minister-president Carlos Gomes Júnior en de opperbevelhebber van de strijdkrachten
Zamora Induta gevangen worden genomen. De coupleider António Indjai roept Carlos Gomes Júnior te zullen
vermoorden. Carlos Gomes Júnior wordt kort daarna, na een massaal en vreedzaam protest van de bevolking van de hoofdstad,
weer vrijgelaten. De president spreekt over een “interne militaire kwestie”.
6 april
“verzoeningsbijeenkomst” van president Malam Bacai Sanhá met minister-president Carlos Gomes Júnior en de leider van de militaire staatsgreep António Indjai
7 april
de nieuwe Nederlandse ambassadeur voor de regio, Gerben de Jong, biedt zijn geloofsbrieven aan aan president Malam Bacai Sanhá
25 juni
president Malam Bacai Sanhá benoemt António Indjai tot opperbevelhebber van de strijdkrachten
juli
de benoeming door de president van António Indjai tot opperbevelhebber van de strijdkrachten wordt bij herhaling door de internationale gemeenschap gelaakt; met name de EU, de VN en de Economische Gemeenschap van West-Afrikaanse Staten (CEDEAO) spreken hun verontwaardiging en zorg uit
Voor de ontwikkelingen van de tweede helft van 2010 zij verwezen naar "guiné-bissau in 2010" (zie homepage)
Voor de ontwikkelingen in 2011 zij verwezen naar "guiné-bissau in 2011" (zie homepage)
